We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Welkom bij het derde en laatste deel van onze review van WildStar. Hoewel het avontuur van WildStar zóveel verder reikt dan alleen de eerste dertig levels, hebben we toch een goed beeld kunnen vormen van deze MMORPG. Excentriek, snel, grappig en voorzien van tomeloze energie heeft WildStar voor iedereen wat wils.

Zoals sommige games niet snel genoeg over kunnen zijn, zo graag hadden we nog wat extra tijd aan WildStar willen besteden. We hebben nu zo’n vier weken gespeeld, en wat blijkt? Na een wat moeizame start is het een ongelooflijk vol en levendig avontuur, waar we nog geen afscheid van willen nemen. We willen nog wat tijd doorbrengen met de NPC’s die we beter hebben leren kennen, de prachtige omgevingen, en de stapel missies die nog op ons liggen te wachten.

Grote én kleine dingen zijn leuk

Maar helaas, de deadline van de review drukt op je en dan denk je: dóór. Zo hebben we level 20-30 wat sneller gespeeld dan ons lief was. Want uren en uren doorbrengen met kleine dingetjes, missies, wat knutselen, dat is wel heel tof, maar levert uiteindelijk niet zo heel veel op om over te schrijven. En heel eerlijk: we waren stiekem ook elke keer zeer benieuwd naar wat het volgende level zou brengen. Vooral omdat je bij elke level up weer wat kunt knutselen aan je action skill set builder, en je weer wat nieuws kunt customizen.

Is WildStar 100% magnifiek?

Nee, helaas niet. Er waren zeker problemen. Instructie en richting waren een crime. Maar uiteindelijk wen je aan wat er aan je wordt verwacht. Je leert ook de quest tree beter hanteren, en het op afstand ‘ inleveren’ van je quests is een fantastisch component in WildStar.

Maar WildStar is op momenten zó frustrerend dat je het liefst heel hard met de muis op je bureau wilt slaan. Denk aan een mid-battle vasthangen van je action skills.

Toch blijkt de gameplay zo boeiend, complex, elegant en doordacht te zijn dat we de mindere punten makkelijk vergeven. Daarbij ziet de planeet Nexus er heel gaaf uit. Er is een duidelijk visueel verschil tussen de verschillende zones, zowel in stijl als in muziek. De muziek is overigens een andere grote plus: volledig afgestemd op de zone, de quest en de emotie krijg je een mooie soundtrack voorgeschoteld. De muziek is een waardevolle toevoeging aan het visuele spektakel. De graphics waren af en toe een beetje buggy (denk aan iemand die onbedoeld een paar meter boven een rots zweeft. Maar het geheel is zo kleurrijk en gedetailleerd en mooi, dat dit maar een klein minpuntje is.

Endgame

Wij waren met onze dertig levels nog lang niet bij de endgame aanbeland. En gelukkig maar! Dit betekent dat je honderden uren hierin kwijt kan, en dan nog het gevoel hebt dat er nog zoveel te ontdekken is. Voor zover we nu kunnen overzien heeft Nexus voor ons in ieder geval nog immens veel speeluren in het verschiet.

Bovendien heeft Carbine beloofd om de content te blijven updaten, zodat ook de endgame interessant blijft. Gebaseerd op wat we tot nu toe hebben gezien, zit het met de herspeelbaarheid zeker wel snor. Al is het maar herspeelbaarheid op basis van je Path wat je in het begin kiest. De Paths zijn zeker verschillend genoeg om de moeite te doen om wat anders te proberen.

Wat hebben we opgestoken van de eerste dertig levels? 

Natuurlijk kunnen we in uitgebreid detail vertellen wat er op welk level gebeurt (dungeons zijn tof!), maar daar kun je ook een wiki voor raadplegen. WildStar moet het toch echt hebben van de emotie, de verhalen, de connectie. En dat is wat de game zo ontzettend goed afgaat. We hebben onder meer geleerd:

  • Dat de game goed solo te spelen is, maar in een groep net iets leuker is;
  • Dat je je 100% procent kunt verliezen in een klein verhaallijntje;
  • Dat WildStar gewoon lekker gek is, en zich daar niet voor schaamt;
  • Dat de graphics onwijs mooi zijn;
  • Dat de community er echt voor je is;
  • Dat voor alles wat je in WildStar stopt, je ook echt iets terugkrijgt, zowel in content als emotie.

Daarbij is er een mooie balans tussen dingen die je simpel kunt afhandelen en de echte moeilijke gevechten en vijanden. Het is ook wel weer eens fijn dat een gevecht ouderwets zwaar is.

En met de hulp van anderen zijn zelfs de moeilijkste dingen nog goed te doen. De dungeons (vanaf level 20) bieden ontzettend veel uitdaging. Wie weet wat er nog allemaal achter level 30 ligt te wachten (we hebben een sneak peek in de wikia’s genomen, en het ziet er goed uit!).

Fractie

We hebben nog maar een fractie van WildStar gezien, en dat is een goed iets. Met zoveel avontuur dat nog ligt te wachten, en een postcap systeem dat je bezig kan blijven houden, zien wij zeker hoe waardevol WildStar is als MMORPG. En een groot compliment voor Carbine is dat ze een verhaal hebben gemaakt waarbij zowel het ‘ echte’ verhaal als alle verhaallijntjes er omheen bestaansrecht hebben.

Is het de moeite (en het geld) waard?

De grote vraag bij een game als deze is of het de maandelijkse abonnementskosten waard is? Na het loggen van zo’n 80 uur WildStar zeggen wij volmondig ja! WildStar is zo immens groot, verrassend, frustrerend, onmogelijk, geweldig, spannend en bevredigend. Het leuke is ook dat er niet één vaststaande route is om het maximale level te halen (momenteel vastgesteld op 50). Je kunt ook rustig je gang gaan met allerlei zijmissies, en wat aanklungelen. Of je hierbij kiest voor lekker in je eentje rondbanjeren of juist met een groep questen/battlen, dat maakt qua spelplezier uiteindelijk niet zoveel uit. Wat belangrijk is, de game doet iets met je. Het roept emotie op. En wat wij hebben gezien stelt nog niet zoveel voor. Het echte grote verhaal moet nog beginnen…

Wij gaan in ieder geval verder met WildStar!

No more articles
Meer in Nieuws, PC, PC Reviews, Reviews
Waarom vond jij Battlefield: Bad Company zo goed?

Sluiten