We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Het gebeurt niet vaak, maar soms betreed ik de realm van het casual gamen. Het is soms zo dat ik thuiskom van een lange dag werken of studeren, en dat elke vorm van diepgang me gestolen kan worden. Wat ik dan meestal doe, is een mindless spelletje spelen, dat ofwel puur op reflexen werkt zoals Tetris of een echt dom nietszeggend physics spelletje als Spaghetti’s and Marshmellows op Android is.

Zulke games laten me dan twintig minuutjes tot een half uur genieten van de rust en zero-consequence gameplay, maar daar blijft het dan ook bij. Dat je dan een spel als Castlestorm hebt, die het beste van Protect the Castle webgames weet te mengen met een vorm van micromanagement op dieetkuur, heeft me wel kunnen smaken. Wat zeg ik, dit spel had op geen beter moment kunnen komen.

PC platform

Er zijn maar enkele dingen die in de weg liggen om van Castlestorm een goede crossover van mindless mobile gaming en PC deepness te maken. Het is duidelijk dat Castlestorm een port is van de Xbox 360, en als PC-gamer vind ik het jammer dat de Xbox 360 het main platform is, maar ik heb er begrip voor.

Waar ik echter geen begrip voor het is het feit dat de game een absurd grafisch menu heeft. Je kiest anti aliasing en je schermresolutie. Da’s toch echt jammer, voor sommigen maakt het niet uit, maar ik wil goede PC ports.

GameSnackBE-CastleStorm-Screenshot-01

De game zelf ziet er grafisch niet fantastisch uit, wel is de stijl erg aantrekkelijk. Het is dezelfde stijl die games als Warcraft 3 of de latere Settlers games met zich mee brachten. Zo’n stijltje brengt al een lach op mijn gezicht, en als ze dan net zoals in de Settlers van die randtaferelen kunnen brengen die een karikatuur trekken, dan ben ik alvast verkocht.

Muuuuuuu-chanics

De mechanics in een game van Castlestorm zijn makkelijk uit te leggen, en dan ook weer niet. Het makkelijkste om het uit te leggen is de verschillende facetten van de game op te splitsen, en daarna laat ik het over aan je fantasie.

Het belangrijkste in de game is je kasteel beschermen. Daarvoor krijg je een balista die verschillende ammotypes heeft om af te vuren op je vijanden. Het gaat van gewone pijlen, tot rotsblokken en magische drankjes die ervoor zorgen dat je tegenstanders voor jou beginnen vechten.

Het toffe aan de balista is dat je hem kunt gebruiken zoals je wil. Ga je voor skillshots en weet je zo een scoremultiplyer van x5 te bemachtigen, dan krijg je voor 5 seconden geen cooldown op je wapens. Zo kun je het kasteel van je vijand met de grond gelijk maken. Wat je ook kunt doen is je troepen bijstand geven, zorgen dat ze de vlag kunnen bemachtigen en zo zorgen dat je ook wint. ’t Is maar hoe je het liefst je tegenstanders een kopje kleiner maakt.

GameSnackBE-CastleStorm-Screenshot-02

Die tegenstanders’ AI komen via de weg naar jou toegelopen en zullen proberen om jouw poort kapot te maken. Je kunt ze dus neerschieten met je balista, maar als je de focus ergens anders wil leggen, kun je ook troepen spawnen die je aankoopt met eten. Zij bevechten dan de grondtroepen en vallen het kasteel binnen met het bekende gevolg.

Is dat nog niet genoeg voor je, dan kun je je hero spawnen en bedien je zelf een slachtmachine om al die irritante soldaatjes in de pan te hakken.

Slapstick, Greatstick

Het is moeilijk voor ontwikkelaars om humor over te brengen naar je publiek, maar Castlestorm slaagt daar in. Het is geen stiff upperlip humor, maar de soort humor die past bij een tussendoortje. Op vele momenten lame as hell, maar dat past perfect bij wat de game wil bereiken. Soms zijn de repititieve moppen gewoon grappiger dan de vorige.

Als de humor echter repititief wordt, dan zijn de missies dat ook. Aan de herhaling van de moppen voel je al aan welke type missie je gaat uitvoeren, maar dat is niet noodzakelijk slecht. Het is gewoon niet ideaal om ‘x’ aantal uur na mekaar te spelen.

Het verhaal zelf is lachwekkend doorzichtig, waarschijnlijk een moedwillige keuze, maar Castlestorm maakt de Symphony of the Night error, in de ergste vorm. In Castlevania krijg je al de powers in het begin van de game en worden ze afgenomen, passend binnen het verhaal, en dat valt nog te begrijpen, maar midden in de campaign wordt je hele progression afgenomen. Wat daarna komt is niet bijster, anders dat het verantwoord wordt.

The other side of the coin

Hadden ze dat anders gedaan, dan had de game zeker een hogere score gekregen. Toch is de game niet gedaan bij de Campaign. Je hebt de Skirmish die alles doet wat je verwacht, en dat is de campaign emuleren zonder verhaal binnen een aantal parameters. Dan heb je nog survival, wat je tegen een oneindige stroom tegenstanders zet, tot je kasteel het begeeft.

Dan heb je ook nog Hero Survival, die je enkel toelaat je hero te gebruiken tegen, alweer een eindeloze stroom tegenstanders die je vlag proberen te stelen.

Je eigen kasteeltje

Je hoorde al enkele keren het woord ‘kasteel’ vallen. Tussen de games door ga je wat castle-management moeten doen. Dit is nodig omdat je zo bepaalt welke troepen je zal kunnen spawnen, omdat er meer soorten troepen zijn, dan slots om in-game te gebruiken. Je kasteel kan je ook upgraden, zodat het sterker is tegen kanongeschut van de tegenstander, en het belangrijkste is misschien wel de opstelling, die ervoor kan zorgen dat je meer tijd hebt om te blijven vechten.

No more articles
Meer in PC, PC Reviews, Reviews
EA Sports lanceert demo FIFA 14

Sluiten