We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Blijft Konami met Silent Hill: Downpour eigen aan de reeks, of hebben ze er een game van gemaakt die afstapt van het unieke aan Silent Hill en de massa hun zin geeft? Lees het nu in deze review!

Het verhaal

Downpour vertelt ons het verhaal van Murphy, een gevangene die wordt overgeplaatst naar een andere gevangenis. Bij het transporteren crasht echter de bus door de onoplettendheid van de chauffeur en wordt hij op de grond wakker. Murphy kiest het hazenpad en komt op zijn weg één van de wachters tegen die het ongeval overleefde. Zonder al te veel te vertellen over het verhaal, komt hij terecht op de weg met enkel een zaklamp en een walkie talkie op zak, bereikt hij een verlaten spookstadje dat toevallig Silent Hill heet, en komt hij tot de ontdekking dat dit stadje op de eerste indruk zo goed als verlaten is, tot hij de gekke mensen ontmoet die je zelden ziet.

GameSnackBE-Silent-Hill-Downpour-Screenshot-01

Het verhaal is niet zozeer slecht te noemen, maar het zit allemaal wat mysterieus in elkaar, soms TE mysterieus, want het kan redelijk lang duren vooraleer je door hebt over wat het verhaal nu gaat. Zelfs na een speelsessie blijk je het verhaal al vergeten te zijn.

De gameplay

Er wordt wat goed gemaakt met de gameplay, maar ook hier laat deze game wat steken vallen. Zo kunnen we keuzes maken die al dan niet een afdruk achterlaten op het verloop van het verhaal. Erg moeilijke keuzes zijn dit niet, zodat je telkens snel jouw tocht doorheen het stadje terug kunt oppikken. Al snel kunnen we waarnemen dat Silent Hill heel wat lugubere taferelen en puzzels verbergt. Wie nu de drang heeft om uitbundig ‘SH*T!’ te roepen, mag wat kalmeren! Aan het begin van de game kan men naast de gewone moeilijkheidsgraad, ook een aparte moeilijkheidsgraad voor de puzzels kiezen. Hoewel de game aanzienlijk minder eng is dan Homecoming, is de game nog eng genoeg om ons het angstzweet te doen opbreken. De onzekerheid die we hebben zorgt ervoor dat we bij het minste voorval schrikken. We staan immers machteloos tegenover wat mogelijk onze weg op kan komen. Of toch bijna machteloos, want we kunnen zowaar voorwerpen in de omgeving vinden en deze gewoon oprapen, zoals een Engelse sleutel of een grote steen. Jammer genoeg kunnen we slechts 1 voorwerp bij ons dragen, met uitzondering van een vuurwapen, wat men simpelweg kan holsteren. Sommigen zijn als het ware recycleerbaar, zoals een houten stoel. Wanneer je die versplinterd hebt, kun je nog steeds een poot oprapen.

De vijanden zijn erg angstaanjagend en als dat niet genoeg is, zijn sommigen onsterfelijk. Het enige wat je dus kan doen, is vluchten tot je een veilige plek bereikt hebt. Veel variatie is er echter niet. In de hele game komen we amper 11 verschillende vijanden tegen, waarvan 1 zelfs niets kan doen, op in de weg lopen na. Deze zijn heel moeilijk dood te krijgen, zonder vuurwapen let je best op. Om maar een voorbeeld te geven kunnen Screamers, een vrouwelijke figuur die er uitziet als een halve zombie, in groep aanvallen en smerige streken uithalen.

GameSnackBE-Silent-Hill-Downpour-Screenshot-02

Konami is overigens erg onduidelijk geweest in wat je precies moet doen om in het spel te vorderen. Pas na 5 minuten trappen oplopen, hadden we door dat we eigenlijk rechtsomkeer moesten maken om ons doel te bereiken. Dingen zoals deze zouden verholpen moeten worden door Murphy hardop te laten denken en zo de speler tips geeft, maar dit doet hij nagenoeg niet. Komt hier ook nog eens bij dat de gameplay redelijk repetitief is; zo moesten we enkele keren teveel een hangslot openslaan met een Engelse sleutel en dichtgemaakte deuren openmaken met een bijl of pikhouweel.

Grafisch en audio

Waar de graphics op het eerste zicht beter zijn dan deze van Homecoming, hebben we de indruk dat deze op sommige vlakken slechter zijn. We ervoeren constant framedrops en hadden regelmatig last van haperingen, dit in het eerste uur spelen al. Na het bekijken van walkthroughs merkten we dat dit voor beide consoles is en ook nog eens op dezelfde plaatsen en tijden in de game. Wat de gezichtsanimatie betreft, valt hier ook niet veel goeds over te vertellen. Deze is enkel goed bij de vijanden, welke je amper ziet omdat alles zo snel gaat. De lipsynchronisatie is ook niet bepaald om over naar huis te schrijven.

GameSnackBE-Silent-Hill-Downpour-Screenshot-03

De game doet het wat beter met de audio. Hoewel de lipsync belabberd is, zoals eerder vermeld, hebben de stemacteurs uitstekend werk geleverd. De emoties kon je uit de stemmen halen en waarheidsgetrouwe geluiden van deuren deden hun werk. Wanneer we vol spanning ergens rond liepen, werden we vergezeld door een prachtige soundtrack.

Verdict

We willen niet mierenneuken, we laten die beestjes mooi met rust, want op zich is de game niet helemaal slecht, zoals de bijna perfecte audio. Zo schrokken we steeds weer van dichtklappende deuren, omdat we vol spanning een huis verkenden, maar toch faalt de game op vele aspecten: de graphics zijn wat verouderd, de lipsynchronisatie is matig tot slecht en Konami is erg onduidelijk geweest over wat we moeten doen.  Maar zoals gezegd, de game is niet slecht. Downpour weet je op een vermoeiende dag bij de haren te sleuren en is zeker de moeite waard als je een echte fan bent van de reeks.

No more articles
Meer in PS3, PS3 Reviews, Reviews, Xbox 360
GameSnackBE-Journey-Featured-01
Journey verbreekt alle PSN verkooprecords!

Sluiten