We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.
Uncharted: The Nathan Drake Collection Review
66%Overall Score
Grafisch75%
Gameplay70%
Geluid60%
Herspeelbaarheid / Fun60%
Reader Rating 0 Votes
0%

We leven in een generatie van remasters en remakes. Denk maar aan The Master Chief Collection, God Of War III Remastered en Darksiders 2 Deathinitive Edition (wat een belachelijke naam trouwens!). Zo ook Uncharted: The Nathan Drake Collection voor de PS4. De naam doet al vermoeden dat het hier om een “collectie” gaat. 3 Van de 4 Uncharted games, namelijk “Drake’s Fortune”, “Among Thieves” en “Drake’s Deception” werden in een nieuw 1080p 60fps-jasje gehesen en op 1 blu-ray schijfje geperst. De PSVita titel “The Golden Abyss” moeten we missen in dit onderonsje, maar desalniettemin 3 games voor de prijs van 1 is voor deze ex-xbox’er de uitgelezen kans om deze PS3-classics alsnog te ervaren.

Onvoorstelbaar

Ik ga er van uit dat iedereen die zich een beetje in de gamewereld bevindt wel bekend is met de Uncharted-serie en een volledige introductie dus niet nodig is. Kort samengevat speel jij Nathan Drake, nazaat van Sir Francis Drake, de ontdekkingsreiziger-slash-piraat uit de 16e eeuw. Dat avonturierenbloed stroomt ook door jouw aderen en net zoals Indiana Jones en Lara Croft doet Nathan (Nate voor de vrienden) niets liever dan de wereld rondreizen, monumenten verwoesten, historische museumstukken vernielen, af-en-toe een robbetje vechten en elk adembenemend natuurgebied als decor (mis)bruiken voor een gigantische schietpartij. Dat alles natuurlijk terloops onderbroken door een obligatoire kwinkslag.

Als je dat zo leest ga je denken dat ik niet hield van het personage van Nathan, maar dat is niet waar. Hoewel hij zo stereotype is als maar kan zijn, vond ik hem best grappig en stoorde het mij allerminst om met dit volwassen kind het avontuur te ondergaan. Bovendien is ook de andere cast, met O’Sullivan (Sully voor de vrienden) en Elena (euh…Elena voor de vrienden?) als vaste waarden, ijzersterk en zijn hun onderlinge interacties natuurlijk en geloofwaardig.

Er was eens…

Spoilers ga ik niet doen, maar overkoepelend over de 3 games heen kan ik wel zeggen dat het verhaal onderhoudend is, maar dat is helaas alles. Alle drie de spellen proberen wel een plotwending in te bouwen om je scherp te houden, maar geen van allen slaagt daar echt in. Toch, er is voldoende mysterie en intrige om je gedurende de verschillende campaigns bezig te houden. De enige inconsistentie is Nathan zelf, die dan weer eens fortune and glory als motief voor zijn daden lijkt te hebben, dan weer goeie ouwe curiositeit om vervolgens nobele doelen hoger dan hemzelf te ambiëren en de wereld te willen redden. Dat soort personageontwikkeling werkt binnen de context van 1 game prima, maar dat drie keer trachten te herhalen is op zijn zachts gezegd nogal lui Naughty Dog! Tot zijn essentie herleidt moet het verhaal in dit soort films en games eigenlijk niet meer zijn dat de wortel aan het einde van de stok die het hoofdpersonage kan najagen en daarvoor doet het telkens uitstekend dienst. Veel punten verliest de collectie hier dus niet door.

Beginnen bij het begin

Eerste indrukken zijn belangrijk en wat dat betreft slaat de collectie een mal figuur. Uiteraard begon ik met deel 1: Drake’s Fortune (nogal wiedes), maar al snel hoopte ik dat dit niet representatief zou zijn voor de kwaliteit van de box! Toegegeven, dit spel dateert van 2007 en is daarmee in gamestermen reeds hoogbejaard. Zelfs de opgefriste texturen kunnen niet voorkomen dat het spel er lelijk uitziet. Het begin valt nog wel mee, waar de weidse buitenomgevingen nog wel stand houden. Maar al snel steekt het spel je in donkere ondergrondse gangen en tunnels en die zien er werkelijk spuuglelijk uit. Het helpt ook niet dat de camera in die binnenomgevingen zwaar tegenwerkt. Ook de combat is niet leuk. Je ziet hier cover-based-shooting, afgekeken van Gears of War (2006), maar de controls voelen stroef en onwennig, de wapens zijn niet krachtig genoeg en de A.I. doet gekke dingen. Het platformen is gelukkig beter en er valt op zich weinig op aan te merken. Buiten misschien het feit dat je om aan een richeltje te hangen een koprol van de rand moet doen! Nate grijpt dan in principe automatisch dat richeltje dan, maar het hele gebeuren ziet er zo gek uit en bezorgt me iedere keer weer een mini-hart-aanval. Ook van de rand stappen is een optie, maar dat ziet er even vreemd uit. Dit alles is de schuld van de game’s textures die niet altijd duidelijk laten zien waar je nu wel en niet aan kan gaan hangen. Een probleem dat trouwens doorheen de 3 spellen merkbaar is, maar toch vooral in deel 1 roet in het eten strooit.

Van “meh” naar “wow” in 1-2-3

Ik was opgelucht eens de 23 levels van Drake’s Fortune achter de rug waren. Met een bang hartje startte ik deel 2 Among Thieves op, hopende dat dit beter zou zijn. En godzijdank dat was het! En hoe! Grafisch is het spel met meerdere sprongen vooruit gegaan en hier zie je echt het remaster-jasje. Ondanks de mooie beelden en de intense actie op het scherm loopt het spel als een maglev-trein tegen 60fps. Niet de minste drop heb ik kunnen bespeuren. De mechanics voor klimmen en combat zijn volledig herwerkt en dat zie je. De controls zijn veel minder stroef, de camera doet heel erg zijn best om steeds de optimale hoek te kiezen en slaagt daar voor 95% in. Wapens voelen wat potenter en, hoewel de covermechanic ook hier aanwezig is, voelt dit een stuk intuïtiever aan. Her en der biedt de game je opties om eerder stealthy tewerk te gaan of guns blazin’ en hoewel dat strikt genomen ook in deel 1 het geval was, zorgde de lompe A.I. ervoor dat stealth eigenlijk nooit een optie was. Nu zijn echter ook de stealthstukjes leuk en kan jezelf soms een vuurgevecht besparen door iets omzichtiger te werk te gaan. Perfect is het allemaal niet, het blijft een oude game in een nieuw jasje, maar de vooruitgang ten opzichte van het eerste deel is fenomenaal. Het verhaal is trouwens ook een pak sterker en grijpt je meteen naar de keel. We beginnen in medias res, bloedend, in een treinstel bengelend over een eindeloos diepe klif in de Himalaya. Van daar gaat het met flashbacks terug om uit te leggen hoe we hier in godsnaam verzeild geraakt zijn. Good stuff.

Het derde deel gaat gelukkig verder op dit elan. Opnieuw beginnen we in het heden, in London, krijgen we al meteen een cliffhanger voorgeschoteld en gaan we via flashback terug 20 jaar in de tijd. Een meer dan efficiënte hook om ons in het verhaal te trekken. Aan de algemene formule van de serie is uiteraard niet geraakt. Je mag je nog steeds aaan wat platform-puzzelen verwachten met het occasionele vuistgevecht, vuurgevecht of sneaky-stukje. De grafics zijn weer wat gelikter (al is de sprong niet zo groot als van deel 1 naar 2). Wel spijtig om te zien dat ze opnieuw  het vuistgevecht-mechanic wat hebben bijgeschaafd (deden ze ook al van deel 1 naar 2) en dat het ondanks 2 revisies nog steeds niet is wat het zou moeten zijn. Ze hebben hier duidelijk getracht om wat Batman Arkham Asylum vibe in de mix te brengen, maar zonder te snappen waarom Batman nu net zo leuk was. Het vechten voelt nu eerder QTE-gestuurd aan en dat is nooit een pluspunt. Maar ondanks dat is het 3e deel alsnog een sterke afsluiter van de trilogie!

Niet in de doos

Over het algemeen dus een positief oordeel tot dusver. Het eerste deel wist mij niet te overtuigen en deed mij bijna spijt krijgen van de 60€ die ik hieraan spendeerde. Maar gelukkig wist deel 2 die bittere smaak weg te spoelen en kan deel 3 op die sterke basis voortbouwen. Toch moet ik nog een paar bittere pillen doorslikken. Namelijk in de box is geen multiplayer terug te vinden, ondanks dat deel 2 en 3 wél een multiplayer component hadden bij hun release destijds. Eentje die trouwens een aardige community aan fans wist op te bouwen. Naughty Dog zegt dat ze die community nu niet willen verdelen tussen deel 2 of 3 multiplayer en dat snap ik. Maar niemand vroeg om beide multiplayers toe te voegen, toch? Ik was al meer dan tevreden geweest met deze van de 3e, in de veronderstelling dat de meest recente de beste is. Trouwens The Last Of Us Remastered (ook van Naughty Dog) bevatte wél de multiplayer! Naughty Dog verdedigt zich nog door te stellen dat het kopen van de collectie je ook toegang geeft tot de Uncharted 4 multiplayer bèta en dat je op die manier je dosis multiplayer maar moet invullen. Nu, die multiplayer ziet er best lekker uit, maar die is ten eerste nog niet uit en ten tweede is zo een bèta steeds beperkt in tijd (meestal een week). Mocht ik die echt willen spelen zal ik alsnog deel 4 moeten kopen en met alle andere games nog op mijn wanted list, staat het nu nog niet in de sterren geschreven dat ik dat zal doen!

Wel hebben ze speedrun-modes toegevoegd aan de 3 games en bijhorende leaderbords. Leuk als dat je ding is, maar speedruns zijn toch een beetje voor een niche-publiek volgens mij. Uiteraard kan ik niet kwaad zijn op een dev die features toevoegt aan zijn product, maar ik had toch liever dit niet ten koste van een multiplayer zien gaan.

Verder is ook de trophy-lijst afschuwelijk lui! Ik weet niet of ze de trophies rechtstreeks van de PS3-versies hebben gekopieerd maar op een handvol na hebben de 3 games allemaal dezelfde inspiratieloze thropies: uitspelen op easy, normal, hard, etc… en dan een reeks “kill x enemies with weapon y” en dan nog een reeksje dat neerkomt op “find als treasures” (elke game heeft zo’n 100 collectables om te vinden). Voor 1 van Sony’s top exclusieve developers had ik hier meer van verwacht!

Women rule the world

Nu je door de review leest, gaat het je vast zijn opgevallen dat de score onderaan niet strookt met de veelal positieve kritiek in de tekst. Daar is echter een goede reden voor! Je kan immers niet anders dan dit spel eens vergelijken met zijn onmiddelijke concurrent Tomb Raider Definitve Edition. Dat is echter een vergelijking die Uncharted niet kan doorstaan. Op elk denkbaar gebied is Tomb Raider een veel beter spel! Als dit soort action-platformers je ding zijn, heb je aan Tomb Raider een topspel met betere grafics, beter geluid, betere combat, een beter verhaal, een sterker protagonist, een mooiere open wereld én een competente multiplayercomponent. Bovendien kan je Lara’s avontuur tegenwoordig al kopen voor 20€ of minder (zelf kocht ik hem een tijdje terug op een PSN-sale voor 12,99€!). Begrijp me niet verkeerd, Uncharted The Nathan Drake Collection is een mooie box met 3 onmiskenbare classics…enfin 2 classics toch, maar ik denk dat de meeste gamers zich deze games beter herinneren dan ze eigenlijk waren. Dus als je op zoekt bent naar dit soort spel en je hebt Tomb Raider nog niet in je collectie zitten, koop dan eerst en vooral dat avontuur. Heb je Tomb Raider al en voel je alsnog een itch voor dat soort spellen, dan kan je eens naar deze Uncharted Collectie kijken. Maar dan nog, wegens het veel mindere eerste deel en het ontbreken van een multiplayer mode, zou ik wachten op een pricedrop naar 40 à 45€.

No more articles
Meer in PS4, PS4 Reviews, Reviews
ontsnap uit zombie escape room tijdens Game Mania Call of Duty Black Ops III nachtopening

Sluiten