We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Het is alweer van 2012 geleden dat we in Dunwall mochten rondsluipen als Corvo Attano. “Hoog tijd voor een vervolg!”, dachten ze bij Arkane Studios en wij zijn het daar roerend mee eens. De lat ligt echter hoog voor de franchise. Het eerste deel flirt met de 90% op metacritic, kreeg massa’s prijzen en nominaties  en ook wij hadden niets dan lof voor Corvo’s eerste avontuur. Is Dishonored 2 alles wat we van een sequel verlangen? Wij spannen de kruisboog en zoeken het uit…

It takes two

Nieuw in Dishonored 2 is alvast dat je niet meer per se Corvo moet spelen. Na een kort introductie aan de spelwereld kan je er immers voor kiezen om met diens dochter keizerin Emily Kaldwin verder te spelen. Je mag het verhaal dus langs twee invalswegen benaderen, Corvo of Emily, en dat waarderen we enorm. Replay Value is met andere woorden gegarandeerd!

dishonored-2-1

Leuk aan Emily is dat ze nieuwe powers heeft. Sommige daarvan zijn variaties op die van Corvo. Zo heeft Corvo het bekende Blink, terwijl Emily Far Reach heeft. Beiden zijn niet helemaal hetzelfde maar ze doen prima dienst om de wereld ongezien te doorkruisen. Zowel Emily als Corvo hebben gelukkig ook voldoende unieke vaardigheden om een tweede playthrough interessant te houden. Corvo kan bijvoorbeeld een horde ratten oproepen met ‘Devouring Swarm‘ en Emily heeft ‘Domino‘. Die laatste is een geheel nieuwe vaardigheid die het lot van 2 NPC’s met elkaar verbindt (i.e. dood de ene en de andere zal ook sterven).

Empire of the Isles

Hoewel beide protagonisten vanzelfsprekend op de voorgrond treden, is er nog steeds een belangrijke rol weggelegd voor de wereld van Dishonored 2. Spelers beginnen en eindigen in Dunwall (niet onbekend voor de fans), maar er komt nu veel meer van het keizerrijk aan bod zoals het kuststadje Karnaca. De Spaanse en Griekse invloeden zijn onmiskenbaar en de settings zijn nog steeds een prachtige mix van realiteit en fictie. Door de vele objecten die je kan manipuleren, de tekstjes die je kan lezen op bijvoorbeeld krantenknipsels en de manier waarop de wereld reageert en verandert al naargelang je speelstijl (lethal of non-lethal), komt Empire of the Isles tot leven.

dishonored-2

Look the other way

Jammer dan dat de grafics die wereld niet wat sterker onderlijnen. Spreken we hier van lelijke beelden? Nee, zeker niet! Maar Dishonored 2 ziet er beter uit op screenshots en trailers dan het uiteindelijke resultaat op je TV. De esthetische visie, met de karikaturale personages in een steampunk-wereld, is gelukkig nog even sterk aanwezig als in deel 1 en die houdt, ondanks de wat vagere visuals, prima stand. De game spint op een vaste frame-rate en we kunnen zelfs met veel NPC’s in beeld geen vertraging vaststellen. (De PC versie zou helaas wel geplaagd zijn met frame-rate issues. Al zou een recente patch de ergste issues opgelost hebben volgens onze bronnen.)

dishonored-2-gameplay

Gelukkig laat Dishonored 2 met zijn audio wel een sterkere indruk na. De mysterieus klinkende soundtrack draagt daar zeker toe bij. Maar ook de voice actors verdienen een applaus voor het geloofwaardige stemmenwerk. Dat geldt niet alleen voor Emily en Corvo. Ook de andere personages in het verhaal, tot zelfs de NPC’s toe, leveren uitstekende acteerprestaties af! Hun gesprekken die je tijdens het betere stealth-werk kan overhoren, helpen je om een beeld te vormen van de wereld en de alledaagse beslommeringen van de personages die er in vertoeven.

Festina Lente

Waar Dishonored 2 volgens ons echter struikelt is in het tempo van het verhaal en de gameplay.

Het begint al meteen bij de start van het verhaal want de intro voelt op zijn zachts gezegd gerushed. Je begint de vertelling als Emily. Tijdens een herdenkingsplechtigheid voor je moeder word je (letterlijk!) van de troon gestoten. Dat gebeurt door een tante die uit het niets opduikt en de titel van keizerin opeist. Niemand lijkt daar vragen bij te hebben. Waarom zou een zus meer aanspraak hebben op de troon dan de dochter? Wij fronsen de wenkbrauwen, maar de gehele keizerlijke wacht draait meteen de jas en sluit je op in de toren van je eigen kasteel. Ook je onderdanen, die nochtans niet leken te klagen onder je bewind, breken niet uit in een revolutie. Nee, de abrupte troonwissel wordt zonder morren meteen aanvaard. Vreemd…

dishonored-2

Maar dat tempo-probleem zet zich ook door in de levels. Je wordt namelijk als speler een beetje van hot naar her geslingerd om je doelwitten uit te schakelen en je lijkt verder weinig agentschap over je lot te hebben. Elke level op zich is wel mooi gemaakt, maar hierdoor voelt de wereld van Dishonored 2 nooit als een groot samenhangend geheel.

Tenslotte breekt het spel ook voortdurend zijn eigen gameplay-tempo. Je moet namelijk continu het leuke sluipen en (brutaal) moorden staken om op zoek te gaan naar boneshards, blue prints en runes  die in véél te grote getale aanwezig zijn in elke level. Optionele collectibles? Nope! Je hebt ze namelijk nodig om je abilities te unlocken en vervolgens te upgraden. Sla je ze over, maak je de game een stuk moeilijker voor jezelf. Maar zelfs al zou je ze willen overslaan komt het spel je er nog voortdurend mee storen. Je controller vibreert immers wanneer je in de buurt komt en er verschijnt een tekstje pal in het midden van je scherm om je er op te wijzen. Maar ‘in de buurt komen‘ is uiterst relatief, want bijna elk van die hebbedingetjes ligt achter een gesloten deur of een roostertje waardoor je je eerst nog suf moet zoeken naar een manier om er bij te komen. Frustrerend, saai, nodeloos en een uiterst goedkope en luie manier van Arkane Studios om de gameplay van Dishonored 2 kunstmatig te rekken!

dishonored-2-mission-4-bonecharm-8

Verdict

Dishonored 2 doet heel erg zijn best om de stealthgame van het jaar te worden. Deels lukt dat ook. Maar we moeten streng zijn en voor ons waren vooral die vele onderbrekingen in de gameplay flow een betere pil om te slikken.

Toch willen we deze review niet te negatief afsluiten. Er blijven immers voldoende dingen die het spel wél de moeite waard maken om in je collectie te steken. Op de zeldzame momenten waarop Dishonored 2 je even niet lastigvalt met de zoveelste boneshard of rune, is het een van de betere stealthgames die we al ooit gespeeld hebben. De vrijheid die je als speler bovendien krijgt om situaties op te lossen, zowel lethal als non-lethal, en de straffe AI die voor een keer eens niet blind en doof is in een sluipspel als dit, zorgen voor ongekende hoogtepunten. Maar eens die rush voorbij kan je weer voor een half uur op schattenjacht…zucht!


Dishonored 2 kwam uit op 11 november 2016 voor PC, PS4 en Xbox One.

Wij kregen een PS4-exemplaar van de uitgever voor onze review.


 

Dishonored 2
Artistieke visieVrijheid voor de spelerReplay value
Collectibles breken flowVerhaal is gehaastGrafisch onscherp
76%Geslaagde sequel maar enkele slecht implementeerde ideeën kosten Dishonored 2 punten
Grafisch72%
Geluid85%
Gameplay71%
Herspeelbaarheid / Fun75%
Reader Rating 1 Vote
81%
No more articles
Meer in Featured, Media, PC, PS4 Reviews, Screenshots, Trailers, Xbox One
7 hoofdzonden
7 Hoofdzonden van de gamer

Sluiten