We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Mijn antwoord als gamer/schrijfster hierop is een cliché “nope, dat is het zeker niet” antwoord, alhoewel…

Tijdens vakanties als deze (lees: dagen die bestaan uit pure waanzin) heb ik af en toe blijkbaar toch wel last van ontwenningsverschijnselen. Want God, wat verlang ik telkens naar het moment waarop ik mijn console kan starten, me begeven in werelden die me even de realiteit doen ontvluchten, of tenminste, ze draaglijker maakt. Momenten van verademing.

Momenteel krijgt BF4 mijn voorkeur, al begin ik de vele bugs en het vele freezen grondig beu te raken. Vooral ’s avonds, het stikt op de servers van Amerikanen die niets liever doen dan switchlaggen om zo punten te scoren, stelletje malloten! En toch… Het is bijna een reflex om na de zoveelste zware dag op de A button te duwen, een server te joinen en me routine gewijs op het ‘battlefield’ te begeven! Eventjes niets meer in mijn hoofd, alleen maar concentrerend op mijn innerlijke intuïtie om vijanden op te sporen en me te verenigen met mijn team op de verschillende posities die gecaptured moeten worden. En dan… net op het punt dat snipers mij in hun vizier krijgen, komt dochterlief van acht jaar de kamer binnengehuppeld met de vraag of ze mijn tablet mag lenen om, jawel hoor, te gamen!

Ook zij ontkomt niet aan de vele innovatieve technologieën waar nu ook de nieuwe generatie de dag van vandaag mee gemoeid blijkt te zijn. Toen wij in de kleuterklas zaten speelden we nog in de poppenhoek, nu heb je in quasi elke kleuterklas een computerhoek. Werkt de maatschappij dan ook niet gewoon ‘verslaving’ in de hand, kunnen we niet zonder ‘verslavingen’ of is het ook de mentaliteit van ouders soms die hun kinderen, net als zijzelf, tegenwoordig constant trakteren op de nieuwste snufjes? Zijn we dan echt zo’n snobmaatschappij geworden? En dat in tijden van crisis? Ook hoor ik tegenwoordig zeer vaak: “Mama, op school hebben de kindjes een 3DS, waarom heb ik dan een gewone DS…?”, of “Mama…mijn vriendje heeft heel het weekend op zijn PlayStation mogen spelen.” Jawel, de druk is enorm en dat aan zo’n jonge leeftijd… Zucht… Ik leg haar uit dat als ze flink is ze er misschien eentje krijgt voor haar verjaardag, dat ze niet alles kan hebben en voor sommige spullen af en toe een dosis geduld en respect moet kunnen opbrengen, want ook in het echte leven werkt dit zo, niets voor niets, en stuur haar de kamer weer uit, want geef toe, Battlefield is nu niet de meest geschikte game om op te staan kijken, toch niet voor meisjes van acht jaar…
En dan denk je, “nog eentje die verslaafd zal zijn in de toekomst”. Allemaal vooroordelen! Want naar mijn mening zal ze er juist slimmer door worden en meer inzicht in bepaalde aspecten door krijgen. Volgens mij is het punt nog altijd dat je, zoals met alles in het leven, al wat je doet, met een bepaalde mate moet doen. Te weinig is nooit goed en teveel ook niet en dat geldt ook voor gamen. No lifen is allesbehalve gezond! Om nog maar te zwijgen over het feit dat geweld telkens door de media gelinkt wordt met gamen… Ronduit absurd! Maar ik wijk af, over dat geweld en gamen kan een volledige andere column gevormd worden.

Nee mensen, gamen lokt geen geweld uit. Nee, gamen is niet verslavend, of toch niet verslavender dan andere dingen in het leven, zoals: koffie, sigaretten, chocola.. Het enigste verschil is dat gamen op zich je gezondheid niet schaadt. Gamen is vooral leerrijk. En weet je, het gebeurt wel eens dat ik, als ’s avonds iedereen slaapt, uitgeput en leeggezogen op mijn bed neerplof en beslis om vroeg te gaan slapen. Maar dan zie ik voor me mijn twee juweeltjes staan, een witte en zwarte xbox 360 Slim naast elkaar gekoppeld aan game capture, die me in de glans van het licht bijna smeken om op actief gezet te worden. De King and the Queen samen op een cloud vol magie, waar schijfjes en HDD’s in passen met inspirerende storylines, actie, netjes in elkaar gezette personages, racebolides, emotie en zoveel meer, grenzeloze werelden… En jawel hoor, sommige schijfjes bevatten ook graphics om U tegen te zeggen.

En om af te sluiten kunnen we het volgende wel stellen: gamen is vooral sociaal, het stimuleert de hersenen, bevorderen het doorzettingsvermogen, het ruimtelijk inzicht, oog- en handcoördinatie en het reactievermogen. Maar vooral, het is een vorm van kunst, allerhande emoties vergoten in een grafisch palet dat een interactief geheel vormen en waar de buitenwereld het zijne mee kan doen en zich zowel in de game als op persoonlijk vlak verder mee kan ontwikkelen. Gamen is vrijheid, in je hoofd, in je huiskamer, overal. Kortom: het is een manier van leven, een link naar jezelf en anderen waarin je blijvend creatief kan zijn en kan ontdekken wat er nog in je ziel speelt.

Een gamer, dat word je niet, dat ben je, een leven lang, smullend van technologie, het internet en grafische vooruitgang in al zijn glorie. Verslavend of niet, het is en blijft een relatief gegeven. Ik noem het, een ode aan de meest magische en puurste kunst!

Charlotte Moens/D4RK Ink Ang3l

  • Jens Pauwels

    Knap!

  • Ketana

    Toffe stuk, herken wel het één en ander in… Wat gamen zo aantrekkelijk maakt is dat er zo ontzettend veel mogelijkheden en variatie is! Voor elk wat wils zou ik zeggen: dansen? DDR, Dance Central en Just Dance zijn er, vechten? Street Fighter, Tekken en Blaz Blue zijn er voor je! Vissen? Sega Bass Fishing anyone… Avontuur? Manic Mansion, Day of the Tentacle of Discworld staan klaar voor je… Wat ik maar wil zeggen is dat echt alles mogelijk is en dat aan een zeer comfortabele prijs en zonder dat je gekke kosten aan materiaal moet doen. Wij hebben echt de beste hobby EVER! Enkel spijtig dat de Media ons soms in een slecht daglicht plaatst… Nice Job Charlotte

No more articles
Meer in Specials
Valentijn Special: De beste koppels in video games

Sluiten