We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Er was een tijd dat ik goed was. Steevast stonden er volwassenen achter me wiens kinderen gingen van “eeh mama, kijk eens naar die jongen… die kan da keigoe!”  Ik voelde mijn borst zwellen.  The Video Kid, meester van het Lunapark. Verticale shoot-em-ups waren mijn forte, weet je?

Ik bewoog naar boven door een regen van kogels en raketten, greep de power up en veegde het scherm leeg van vijanden voor ik terug beneden was.  Het was een ritme, een dans waarvan de speler alleen het ritme in zijn of haar hoofd hoorde. In 1993 wist ik exact waar ik met Ryu moest landen om een leg sweep en hadoken combo te geven zonder geraakt te worden door Vega.  Ik kende elke move van elke vechter en speelde met 50 cent het spel uit.  Soms daagde iemand je uit zonder een ervaren blokker te zijn. Fools.

Alles veranderde met Doom. Plotseling was het meer dan een joystick en toetsen. Meer dan de richtingtoetsen en de spacebar. De muis kwam mee spelen.  De echte spelers slaagden er in om zijlings te lopen, achterwaarts te springen en tegelijkertijd je hoofd er af te knallen met een single shot.  Een nieuwe generatie van gamers was geboren… en ik speelde niet meer mee.

Het werd erger met de jaren.  Ik wist dat ik niet mee kon met de shooter-bende maar hey, ik had nog strategy games, fight games, roleplay games, adventures en een hoop turn based juweeltjes. Hier en daar zelfs een simulatie, kijk eens aan. Hopen dingen waar ik meer dan goed in was. De real time strategy games vielen het snelst weg wanneer ze echt multiplayer gingen.  De AI kon je nog voor de gek houden, een andere speler niet.  Eer mijn schamele basis opgebouwd was had mijn tegenstander al wave na wave op me afgestuurd.  Laat maar weet je. Turn based was plots uit het woordenboek verdwenen voor ik mijn turn kon ingeven en even naar de ijskast kon lopen.  En het werd erger en steeds sneller.

Fighting games werden een orgie van combo’s waar je niets ander kon doen dan afgaan op je reflexen en kennis van de reeksen toetsen die je moest memorizeren. Plots stierven de adventures.  Samen met de Tie fighter advanced gingen ze naar de GOG hemel.  En toen had ik niets meer te spelen.  Samen met de zwermen huisvrouwen kon ik Tetris beginnen ontdekken op een Gameboy. Game over!

Nu ben ik haast veertig, met kinderen op de leeftijd die ik had als Video Game Wonder.  Veel is er niet veranderd echter.  Ik suck nog altijd als het gaat om de fijnere manipulatie van een joypad of zqsd/muis combinatie.  Bij de occasionele MMO speel ik iets dat op een afstand kan blijven en niet in close combat moet gaan of ik word constant uitgescheten voor noob en geganked (kijk, ik ken een woordje) dat het geen naam heeft.  Noob?  Ik gaf Donkey Kong op z’n bakkes toen je moeder nog speentje trek speelde.  Weet je, het voelt aan alsof je de meester van de Bossa nova bent terwijl een snotneus je van de dansvloer gabbert.  En ja ik besef dat gabberen òòk al passé is, dat is het schrijnende!

Ik ben een gamer op pensioen…

Maar weet je, binnen een aantal jaar zijn jullie dat ook en kunnen we samen patience 2050 spelen.  Alleen ben ik dan al de meester en jullie de noobs!

  • Nico

    Amen !

No more articles
Meer in Specials
Te verwachten games week 21: van 20 tot 27 mei

Sluiten